mumdan kanatlı voltran

“ben ölmeden önce
bir sürü dostum vardı
ben ölmeden önce
bir sürü düşüm vardı”

yapılanların yanında çok kuru kalacak ama affola.. herşey için teşekkürler, akla gelen ne varsa herşey için.. layık olmaya çalışacağım yazdıklarınıza, söylediklerinize.. yaptıklarım yapacaklarımın, ve yapamadıklarım yapamayacaklarımın teminatıdır..

eyvallah : )

bugün eve dönerken cep telefonu kullanma başlama yaşının çok düştüğünü gözlemledim. sigaraya başlama yaşı gibi felan bişey bu da. hani şişmanlık eskiden hastalık değildi sonradan adı geçmeye başladı. cep telefonu kullanmaya başlama yaşı da istatistiklerde yerini alacaktır yakında eminim. neyse.. eve dönüyordum, az kalmıştı hedefe. önümden bir çocuk geçti elini kolunu sallayarak yürüyen, kabadayımsı cinsten. yüzeysel bir şekilde tarttım çocuğu o an ve en faza 9 felandır bu çocuk dedim. yaşına diyorum. tam önümden geçti ve ikimizde hareketliyiz ve ortamda ikimizden başka kimse yokken telefon çaldı. benimki değil, titreşime almıştım. e kiminki o zaman? çocuk hızlı bir hareketle kulağına götürdü telefonu ve “he” dedi. 9 yaşında ya en fazla. ben bile bu kadar hızlı tepki veremem çalan telefona. ben ilerliyorken o yavaş tempoyla yürüdü ve konuştu. pek bişey anlamıyodum söylediklerinden. sonra birden “allah belasını versin” dedi. nasıl yani? alper kamu gibi bişey mi bu çocuk yoksa? apartmana girerken kafamı çevirdim çocuğa baktım yine. durmuş bu sefer. ama öyle bir haller içinde ki yani, ben bile bu kadar havaya giremem telefonda konuşurken. ne çocuklar var..

uykusu olan bir insan için televizyondan tenis maçı izlemek tam bir ninni işlevi görüyor. hele bir de maç anlatımı ingilizceyse ve adamlar hakır hakır gülerken “ahaha neye gülüyolar acaba” diyorsanız daha bir uyutucu oluyor. dün nadal’ın maçında bile uyuyabilmiş olan benim için bugün clijster’ın maçında uyumamak düşünülemezdi. ki uyudum. arada rüya gibi hatırlıyorum bir bayanlar maçı daha oldu. uyandığımda soğukyüzlü tenisçi federer, anjic diye yeniyetme bir elemanı yavaş yavaş öldürmekle meşguldü. çocuk (epey gençti anjic, daha önce gördüğümü duyduğumu hatırlamadığım biri. şimdi öğrendim ki 12 numaralı seri başıymış. goran ivaniseviç gibi bişeymiş) o kadar garip görünüyordu ki federer sert bir vuruş yapsa ağlayacak gibiydi. sonra ne oldu bilmiyorum tabi kapattım gitti. izlemem ben öyle çeyrek final maçı. zaten yeni uykudan uyanmışım.

3 maç boyunca uyudun mu sen şimdi diyecekseniz önceden cevabımı veriyim. yok artık daha neler. bir buçuk saatte bir bayanlar maçı bile izlenemez baştan sona. izlemedim gerçi ninni niyetine dinledim sadece.

“sessiz bir gece vakti doldu yine gözlerim
kaybolan bir maziyi tekrar anmak istedim
ruhum dalıp geçmişe canlanırken anılar
gözümde yarış eder akıp giden damlalar”

vakti zamanında (ikisi de aynı şey aslında ama böyle bir kullanım var nedense. ben de adeti bozmayım dedim kullandım) atatürk gelmiş k..’a. sene 1950 civarı diyesim geldi bir an ama 1938 ölüm yılı zaten. neyse senesini bilmiyorum. bir kaynak suyu varmış. ondan içmiş. “bu su altın gibi k.. lılar” demiş. sonra oraya altın su fabrikası kurmuşlar, ankara lokanta esnafının su ihtiyacını karşılamışlar felan. sonra bu gezinin neresine denkgeliyor bilmiyorum ama bir de “k… lılar! yurdun bu cennet köşesinde mutlusunuz” gibi bir şey de söylemiş atatürk.

bugün sezer ile balkonda oturmuş karşıdaki parkta toplaşmış gençler korosunun arabesk ağırlıklı canlı müzik konseri eşliğinde çayımızı yudumlarken rüzgar ağaçları sallandırıp şırıltılı sesler çıkarıyor ve havayı muntazaman serinletiyordu ki, “mutluyuz yurdun bu cennet köşesinde” dedik. “altın gibi havası var”.. böyle düzensiz bir şekilde aklıma geldi bunlar. niye yazdığımı da bilmiyorum işte..